SAMOTNE PRZEŻYWANIE

Częściej jednakże dziecko uświa­damia sobie, że nie należy o tym mówić, i prze­żywa sprawę samotnie. Jedynie małomównolć czy występujący sporadycznie gniew, którego nie moż­na wytłumaczyć, czy też niepokój i bezsenność wskazują na przeżycia dziecka nie tylko z powo­du straty ukochanej osoby, lecz także dlatego, że nie potrafi ono mówić o tym, co tak głęboko od­czuwa. Dla takich dzieci smutek śmierci i wyobrażenie Boga, szatana, kary czy winy są więc wystarczają­co realne i zazwyczaj przerażające. Dziecięce ro­zumienie śmierci na skutek tych wyobrażeń różni się od naszego i jeśli mamy rozmawiać z dziec­kiem o śmierci, musimy wziąć pod uwagę zarówno naiwność myślenia, jak i bogactwo jego wyobraźni.

Witam na moim serwisie! Nazywam się Aurelia Nowicka i jestem lekarzem psychiatrą z dużym doświadczeniem zawodowym. Bloga prowadzę w formie pasji. Wpisy jakie tutaj zamieszczam dotyczą wiedzy medycznej. Jeśli interesuje Cię taka tematyka to zapraszam do pozostania moim czytelnikiem na dłużej, Zapraszam do czytania!

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej: