SAMOTNE PRZEŻYWANIE

Częściej jednakże dziecko uświa­damia sobie, że nie należy o tym mówić, i prze­żywa sprawę samotnie. Jedynie małomównolć czy występujący sporadycznie gniew, którego nie moż­na wytłumaczyć, czy też niepokój i bezsenność wskazują na przeżycia dziecka nie tylko z powo­du straty ukochanej osoby, lecz także dlatego, że nie potrafi ono mówić o tym, co tak głęboko od­czuwa. Dla takich dzieci smutek śmierci i wyobrażenie Boga, szatana, kary czy winy są więc wystarczają­co realne i zazwyczaj przerażające. Dziecięce ro­zumienie śmierci na skutek tych wyobrażeń różni się od naszego i jeśli mamy rozmawiać z dziec­kiem o śmierci, musimy wziąć pod uwagę zarówno naiwność myślenia, jak i bogactwo jego wyobraźni.

Witam na moim serwisie! Nazywam się Aurelia Nowicka i jestem lekarzem psychiatrą z dużym doświadczeniem zawodowym. Bloga prowadzę w formie pasji. Wpisy jakie tutaj zamieszczam dotyczą wiedzy medycznej. Jeśli interesuje Cię taka tematyka to zapraszam do pozostania moim czytelnikiem na dłużej, Zapraszam do czytania!